Home Theater Center
مرکز بررسی سیستم های صوتی و تصویری

تحلیل ها

آمپلی فایر اونکیو TX-L20D

 TX-L20DTX-L20DTX-L20D


تبلیغات: مجموعه آکوستیک عرضه کننده محصولات صدا و تصویر های فای و های اند در ایران...


اونکیو TX-L20D ارزان قیمت ترین و پایین ترین مدل از مجموعه آمپلی فایرهای A/V این کمپانی ژاپنی است. من این آمپلی فایر هدیه گرفتم, و فقط بخاطر سفید بودن رنگش (خیلی وقته چشمم دنبال کامپوننت های سفید بود) بازش کردم. یه دلیل دیگه هم این بود که یک جفت بوک شلف دالی ZENSOR 1 دارم, ای کاش اینم سفید بود! چقدر این سری ZENSOR  دالی طراحی زشتی داره! پنل جلوشو انگار با اسپری رنگ کردن, اما به همون اندازه که زشته خوب صدا میده, تیوتر فول رنج عالی همراه با ووفر با کیفیت با سبد محکم و باس عمیق, شاخص این بلندگوی ارزون قیمت (البته در خارج از ایران) هست. ترکیب اونکیو TX-L20D با دالی ZENSOR 1 یک ست دوست داشتنی برای اتاق خواب من شده.

اونکیو TX-L20D در واقع یک آمپلی فایر سینمایی 2.1 کانال هست, و مثل هر آمپلی فایر سینمایی امروزی دیکدر صدای Dolby TrueHD و DTS-HD Master Audio داره, و همچنین از طریق 4 ورودی HDMI از تصویر 4K HDCP 2.2 و فضای رنگ 4:4:4 پشتیبانی می کند. منوی گرافیکی و اپلیکیشن استاندارد اونکیو داره, دک DSD داره و تمام امکانات آمپلی فایرهای رده بالای امروزی شامل میشه. یه پروسسور CIRRUS 32-bit هم روش هست, که خوب آنچنان نمیشه ازش صحبت کرد, هر تولید کننده ای بخواد یک محصول ارزون قیمت همه کاره بسازه طبیعی از CIRRUS استفاده میکنه. کارشو در این مدل اونکیو خوب انجام میده, خیلی قرار نیست قدرت و کیفیت در این مدل داشته باشم که نیاز به پردازشگر دقیق و سریع تری باشه. اصلا تاخیر و کندی نداره, سریع کار پردازش انجام میده و صدا هم به اندازه ای که باید برای کاربری که روی تخت دراز کشیده و مطالعه میکنه خوب باشه هست.

طراحی ظاهریش مثل تمام تولیدات اونکیو مینیمال و کمی کلاسیک، اگر رنگ سفیدشو پیدا کنید واقعاً جذابه و برای دکورهای فانتزی فوق العاده ست.

صدای اونکیو TX-L20D با  بلندگوی دالی راضی کننده ست, صدا اصلا تیز نیست و گستره دینامیکی خوبی تا فاصله 2.5 متری داره, میشه یک دستگاه ساب ووفر 6 اینچی به این سیستم اضافه کرد, تا برای موسیقی های کلاسیک دامنه گسترده تری از سازهای سنگین پوشش بده, اما بدون ساب ووفر هم صداش بد نیست, یکم لازمه گستره باس تا مثبت 4  بالا برد, و شاید تریبل تا مثبت 1 بد نباشه بالا ببریم. در کل زیاد نمیشه در مورد این نوع محصولات از ادبیات های فای استفاده کرد. میشه گفت ترکیبی از مد روز و صدای راضی کننده برای رنج قیمتی خودش است.

اگر آپارتمان خیلی کوچیکی دارید, و یا مثل من اتاق خوابتون براتون مهم هست, و دنبال یک تقویت کننده 2.1 همه کاره برای منابع صدا و تصویر روزمره هستید, که از تصاویر 4K هم پشتیبانی و هر نوع فایل صوتی براتون رمزگشایی و اجرا کنه بلوتوث داشته باشه و از طریق سرور به تمام منابع صوتی فضای ابری دسترسی داشته باشید و کلا یه کوچولوی همه کاره براتون باشه اونکیو TX-L20D اتتخاب مناسب و مورد تاییدی است.

بلندگوی MartinLogan چگونه ساخته می شود

MartinLogan


  تبلیغات: مجموعه آکوستیک عرضه کننده محصولات صدا و تصویر های فای و های اند در ایران...


این مطلب که مربوط میشه به چگونگی کارکرد بلندگوهای الكترواستاتيك چندین سال پیش نوشته ام, این بار دوباره پستش می کنم به اضافه ی یک ویدئو از مراحل ساخت بلندگوی "MartinLogan" یکی از محبوب ترین الکترواستاتیک های موجود در بازار, برند مورد علاقه من نیست اما طرفدارای خاص خودشو داره و قابل احترام است.

حس شنوائی در گوش انسان قادر است طي مدت 10 ميلي ثانيه به كمك پردازش غريزي اصوات كوتاه پي به مكان و منبع صدا ببرد در حاليكه مغز براي پي بردن به ماهيت و كاراكتر صدا نياز به زماني معادل 80 ميلي ثانيه دارد, بدون شك اين توانمندي از مهمترين عوامل ياري رسان سير تكامل انسان بوده است, چرا كه گوش خيلي سريع تر از آنچه مغز قادر به درك آن باشد انسان را از خطرات پيراموني آگاه مي سازد, اين موضوع در مورد بلندگوها به اختصار اينگونه شرح داده مي شود كه به دليل تكرار متناوب Overshoot هاي كوتاه مدت كه ناشي از عملكرد پيستوني يونيت هاي بلندگو براي ايجاد يك بسامد صوتي مي باشد, توجه مخاطب بطور ناخوداگاه و دائما معطوف به مكان قرارگيري بلندگوها شده و هر چه زمان مي گذرد اطلاعات مخدوش شده بوسيله قوه شنوائي درك شده و با استمرار آن دلزدگي و خستگي از شنيدن موسيقي را به همراه خواهد داشت.
این مشکل در بلندگوهاي الکترواستاتیک به علت عدم وجود يونيت های مغناطيسي وجود ندارد و به شنونده اجازه مي دهند ساعت ها به موزيك گوش كند بدونه اينكه خستگي ذهني ايجاد شود.

بلندگوهای الكترواستاتيكی بر خلاف ظاهرشان ساختاری شبيه به بلندگوهای درايوری دارند! هر دو با جلو و عقب رفتن يك پرده نازك ديافراگم توليد صدا مي كنند, تفاوت اين دو از يكديگر نحوه ايجاد حركت و شكل ديافراگم است.
در بلندگو های الکترواستاتیکی دیافراگم غشاء نازکی از مواد رسانای الکتریکی است که ما بین صفحات رسانای فلزی به نام stator متصل است و دیافراگم و استاتور یک مجموعه الکترواستاتیک را ایجاد می کنند. با جابجایی جریان بین قطب های مثبت و منفی دیافراگم به حرکت در می آید و صدا را به گوش ما می رساند. بار الکتریکی قوی تر باعث ایجاد حرکات وسیعتر دیافراگم و تولید صداهای بلندتر مي شود. از اين رو الکترواستاتیک ها نياز به آمپليفايرهاي با جريان بالا دارند.

در بلندگو های الكترواستاتيك تمام سطح دیافراگم به شکل همزمان به حرکت در می آید.در نتیجه نه تنها دامنه فرکانسي صدا بهبود می یابد، بلکه دیگر با انعكاس هاي نا خواسته در كابينت بلندگو و ضعف در جاذب های صدا سرو کار نخواهیم داشت. تنها مشكل بلندگوهای الكترواستاتيك عدم امكان پخش فركانس هاي پائين است كه با ادغام بلندگو با يك سوپر ووفر حل می شود.

در ادامه مطلب ببینید:

Dolby Vision و +HDR10

درباره Dolby Vision و +HDR10


  تبلیغات: مجموعه آکوستیک عرضه کننده محصولات صدا و تصویر های فای و های اند در ایران...


بحث اصلی در مورد تفاوت های Dolby Vision با HDR10 و همچنین +HDR10 برمی گردد به "Metadata" متادیتا یا فراداده ها, اطلاعات افزایشی و اضافی هستن که سورس در اختیار نمایشگر قرار می دهد, (مثل داده های دالبی ویژن و انواع HDR) در فرمت های رایج HDR و HDR10 متادیتا به صورت "Static" ایستا با عمق رنگ 10 بیت ارسال می شود, (عدد 10 به معنی 10 بیتی بودن است) در بخش DI در مرکز اصلاح و بازسازی تصویر  شخص "Colorist" یک شدت روشنایی, گستره ی رنگ و nit (میزان تشعشع نور) ثابت را برای تصویر مشخص می کند, متادیتای HDR در انواع ایستا, برای کل یک فیلم ثابت تنظیم می شود, اینجاست که هنر Colorist حرف اول را می زند که چقدر بتواند فراداده ها یا ابر داده های درستی را برای کل فیلم تنظیم کند, در فرمت های قدیمی HDR که از متادیتای ایستا استفاده می کنند, هر چقدر هم که متادیتا دقیق تنظیم شده باشد, نمی شود انتظار داشت گستره دینامیکی تصویر برای تمام سطوح تصویر دقیق و درست عمل کند. در حالت ایستا در صحنه ی که نیاز به 400 نیت تشعشع نور داریم, داده های صحنه های با 550 نیت به نمایشگر ارسال می شود, که نتیجه میشه بهم خوردن گستره دینامیکی کل تصویر, معمولا در سکانس های که سایه و روشن های زیادی دارند تصویر بور می شود, و در سکانس های که شدت روشنایی بالاست امکان برهم خوردن "Chroma" وجود دارد, کروما درجه اشباع یا قدرت یک رنگ است که اگر در متادیتا دقیق تنظیم نشود, می تواند باعث برهم خوردن Intensity رنگ شود.

کمپانی های سازنده تلویزیون به دلیل این که فرمت HDR به صورت "اوپن سورس" منبع باز است, می توانند سلیقه و فناوری های خودشون در اجرای HDR اعمال کنند, که این موضوع هم بیشتر باعث ایجاد خطا و دور کردن تصویر از سورس شده است و کاملا غیر کاربردی برای افراد ویدئوفایل. به دلیل این که HDR منبع باز است, انجمن "Society for Motion Picture and Television Engineers" به اختصار "SMPTE" که میشه (انجمن مهندسان تصاویر متحرک و تلویزیون) استاندارد مشخصی را برای HDR تعریف نکرده است, فقط یک پروتکل ST 2084 که حداقل استاندارد ارسال داده از سورس به نمایشگر هست را برای HDR تعین کرده است.

در فرمت +HDR10 و Dolby Vision هر فریم از تصویر "متادیتای" دینامیک و مجزا دارد و با 12 بیت عمق رنگ اجرا می شود. در واقع فیلمی که با فرمت +HDR10 و دالبی ویژن آماده سازی می شود, حاوی متادیتای متغیر است که گستره دینامیک تصویر بسته به شرایط هر صحنه تغییر می کند. در فرمت های جدید کارگردان و Colorist می توانند برای هر فریم از تصویر یک Tone Mapping متفاوت را در نظر بگیرند, این یعنی هر فریم و هر لحظه از فیلم گستره دینامیکی کنترل شده ای دارد, فرآیندی بسیار گران و وقت گیر که نتیجه ی غیر قابل مقایسه با HDR و HDR10 که کل تصویر با یک Tone Mapping و متدیتای ثابت تنظیم می شود خواهد داشت.

با این که فرمت +HDR10 برای تولید کننده های محتوا و سازنده گان نمایشگرها رایگان است, اما انجمن SMPTE استاندارد ST-2094 به صورت مشترک برای +HDR10 و دالبی ویژن ارائه داده است, که تولید کننده گانی که از هر دو فرمت در تولیداتشان استفاده می کنند, موظف به رعایت این پروتکل مشترک هستند, البته هم کمپانی دالبی که صاحب امتیاز فرمت دالبی ویژن است و هم گسترش دهندگان HDR هر دو از اعضای انجمن SMPTE هستن, و بیشتر این نوع پروتکل های مشترک یک جور اطمینان از اجرای درست فرمت ها توسط تولید کنندگان است.

موارد مرتبط:

کالیبراسیون ابتدایی تصویر

کالیبراسیون تصویر-بخش دوم

کالیبراسیون تصویر - بخش سوم

کالیبراسیون تصویر بخش چهارم

تفاوت تنظیمات تصویر با کالیبراسیون تصویر

دیسک کالیبراسیون Disney WOW

ISF Calibration

THX

بلندگوی mbl چگونه ساخته می شود

 mbl


  تبلیغات: مجموعه آکوستیک عرضه کننده محصولات صدا و تصویر های فای و های اند در ایران...


در صنعت صدای های اند فقط یک برند واقعاً دست ساز وجود دارد که میشه به عنوان گراند مستر یا رفرنس واقعی معرفیش کرد, و اون کمپانی آلمانی mbl است. محصولات این ابر کمپانی در بخش کامپوننت های صدا شامل پری آمپلی فایر, آمپلی فایر, مبدل دیجیتال به آنالوگ و سی دی ترانسپورت و همچنین بلندگوهاست که کاملا با دست ساخته و مونتاژ می شوند. در واقع این برند تنها کمپانی در زمینه صداست که بلندگوهاش کاملا دست ساز است, از ساخت درایورها تا مونتاژ همگی توسط مهندس های این برند مثل یک اثر هنری در آتلیه ساخته می شود و نه خط تولید کارخانه.

سری رفرنس 101 X این برند که کاملا سفارشی ساخته می شود, 500.000 دلار قیمت دارد, همین بلندگو با دو پاور آمپلی فایر, یک پری آمپلی فایر و سورس دیجیتال ساخت این کمپانی قیمت برابر با 1 میلیون دلار دارد!

اگر در نمایشگاه های اند مونیخ شرکت کرده باشید, حتما صف های طولانی که در مقابل اتاق دموی این برند تشکیل می شود را دیدین و یا خودتون هم در این صف گاهی تا 2 ساعت منتظر شدید تا نوبتتون بشه و صدای این برند میلیون دلاری بشنوید. اگر هنوز صداشو نشنیدین, بهتون توصیه می کنم در ادامه مطلب دو ویدئو از مراحل ساخت بلندگوی رفرنس Omnidirectional (همه جهته) mbl که توسط برنامه جهانی "How It's Made" که بارها از تلویزیون های داخلی و خارجی پخش شده است را ببینید: