فرکانس شرودر...

توضیحات

دسته: آنچه باید بدانید

نوشته شده توسط بهرنگ برزین

در اواسط قرن بیستم میلادی، علم آکوستیک با یک چالش بنیادی مواجه بود: چرا فرمول‌های آکوستی که توسط "والاس کلمنت سابین" ارائه شده بودند، در فرکانس‌های پایین با رفتار واقعی اتاق همخوانی نداشتند؟ پاسخ این پرسش در دهه شصت میلادی توسط یکی از برجسته‌ ترین دانشمندان صوت‌ شناسی، "مانفرد شرودر" داده شد.

او متوجه شد که صدا در یک محیط بسته بر اساس چگالی رزونانس‌هایش، دو رفتار کاملاً متفاوت از خود بروز می‌دهد. کشف شرودر راه را برای طراحی دقیق‌تر استودیوهای ضبط،سالن‌های سینما, و امروزه برای سالن های سینمایی خانگی هموار ساخت.

فرکانس شرودر یک عدد یا فرکانس ثابت و مشخص برای همه محیط‌ ها نیست، بلکه یک نقطه گذار فرکانسی است که بسته به ابعاد اتاق و زمان (RT60) تغییر می‌کند.

به طور معمول در فضاهای شنیداری خانگی با ابعاد کوچک تا متوسط، فرکانس شرودر بین ۱۰۰ هرتز تا ۳۰۰ هرتز قرار می‌‌گیرد:

صوت در محیط‌های بسته در دو قلمرو کاملاً مجزا رفتار می‌کند که نقطه تلاقی آن‌ها فرکانس شرودر است.

در این ناحیه، طول موج صدا بزرگ و هم‌اندازه ابعاد اتاق است. امواج صوتی بین دیوارهای موازی رفت‌ و برگشت کرده و موج ایستاده (standing wave) را ایجاد می‌کنند. این امر باعث می‌شود انرژی صوتی در نقاطی از اتاق به شدت تقویت شده و قله‌های فرکانسی را بسازد، و در نقاطی دیگر خنثی شده و دره‌های فرکانسی ایجاد کند. صدا در این منطقه رفتاری کاملاً موجی دارد.

با افزایش فرکانس، طول موج‌ها کوچک‌ تر از ابعاد اتاق می‌شوند و چگالی مودها به قدری بالا می‌‌رود که هم‌ پوشانی کامل پیدا می‌کنند. در این حالت، صدا دیگر به شکل مودهای مجزا رفتار نمی‌‌کند، بلکه مانند پرتوهای نور بازتاب می‌شود. 

در سیستم‌های استریو، هدف اصلی بازسازی یک صحنه صوتی سه بعدی، دقیق و عمیق با محوریت تمرکز صدا در مرکز است و فرکانس شرودر نقش تعیین‌کننده‌ای در کیفیت این تصویرسازی ایفا می‌کند. و اگر انرژی موج زیر فرکانس شرودر مهار نشود، رزونانس‌های امواج ایستا باعث انباشتگی بیس و مخدوش شدن بازه فرکانسی پایین و میانی می‌شوند. این مسئله تمرکز بر عمق میدان استریو را از بین می‌برد. در فرکانس پایین تر از فرکانس شرودر، بازتاب صدا از دیوارهای پشت و جانبی بلندگو با موج مستقیم تداخل فازی پیدا کرده و خنثی‌ شدگی‌های شدیدی در فرکانس‌های بم ایجاد می‌کند که تعادل تنال سیستم استریو را برهم می‌زند.

در فرکانس بالاتر از دامنه ی شرودر، بازتاب‌های صوتی از دیوارهای جانبی می‌توانند عرض صحنه صدا را بیش از اندازه بزرگ کنند که به ساند استیج صدا لطمه بزند.

 در صدای سینمایی، تمام تماشاگران باید پاسخ بیس یکسانی دریافت کنند. از آنجا که ناحیه زیر فرکانس شرودر کاملاً تحت تسلط مودهای اتاق است، یک صندلی ممکن است بیسی بسیار کوبنده و صندلی مجاور بیسی کاملاً ضعیف دریافت کند. اگر نقطه قطع کراس‌اوور یا فرکانس‌های نزدیک به فرکانس شرودر اتاق نزدیک باشند و رفتار مودال اتاق اصلاح نشده باشد، ضربات و افکت‌های صوتی سنگین فیلم دچار تاخیر زمانی و کشیدگی می‌شوند. فرکانس های کنترل‌‌ نشده مودال زیر فرکانس شرودر می‌توانند فرکانس‌های بالاتر خود را بپوشانند و پدیده ماسکینگ رخ دهد. این پدیده باعث می‌شود دیالوگ‌ها و جزئیات ظریف افکت‌های صوتی محیطی در فضاسازی سه‌بعدی سینمایی شفافیت خود را از دست بدهند.

 با توجه به دوگانگی رفتار صوت، مهندسان آکوستیک اتاق را به دو بخش کاملاً مجزا تقسیم کرده و راهکارهای متفاوتی برای هر سمت فرکانس شرودر اعمال می‌کنند:

نصب جاذب‌های متراکم در کنج‌های اتاق و استفاده از جاذب‌های غشایی یا رزوناتورها برای جذب انرژی جنبشی و فشاری امواج ایستا.

استفاده از چند ساب‌ووفر در نقاط استراتژیک اتاق برای خنثی کردن متقابل مودهای اتاق و هموار ساختن پاسخ فرکانسی در ناحیه نشستن.

کنترل بازتاب‌های اولیه از دیوارهای جانبی و سقف برای جلوگیری از تداخل فازی و شفاف‌سازی تصویر صوتی.

استفاده از دیفیوزرهای سه‌بعدی برای خرد کردن پرتوهای صوتی و پخش یکنواخت آن‌ها در اتاق بدون کاهش انرژی و زنده نگه داشتن فضای شنیداری.

جمع‌بندی

فرکانس شرودر که بیش از شش دهه پیش معرفی شد، همچنان بنیادین‌ ترین اصل در طراحی فضاهای شنیداری حرفه‌ای است. این فرکانس مرز میان دو دنیای متفاوت صوتی را مشخص می‌سازد و به مهندس آکوستیک دیکته می‌کند که برای دستیابی به بیسی دقیق،ساند استیج گسترده و تجربه سینمایی همه‌ جانبه، چه ابزارها و روش‌هایی را در کدام بازه فرکانسی به کار گیرد.

بدون درک و کنترل "فرکانس های شرودر" دستیابی به صدای استاندارد و وفادار به اصل اثر امکان‌پذیر نخواهد بود.

HDR10+ Advanced و Dolby Vision 2

توضیحات

زیر مجموعه: تحلیل ها

دسته: نمایشگرها

نوشته شده توسط بهرنگ برزین

در سال‌های اخیر، رقابت میان فرمت‌های پیشرفته High Dynamic Range وارد مرحله تازه‌ای شده است. دو استاندارد شاخص این حوزه، HDR10+ Advanced و Dolby Vision 2 هر دو با هدف بازتولید دقیق‌تر دامنه دینامیکی، حفظ جزئیات در بخش‌های بسیار روشن و بسیار تاریک تصویر و نزدیک‌تر شدن به نیت سازنده محتوا طراحی شده‌اند. با وجود شباهت‌های بنیادین، این دو فناوری از نظر معماری متادیتا، فلسفه طراحی، عمق رنگ، مدیریت حرکت و مدل تجاری تفاوت‌های مهمی دارند که درک آن‌ها برای متخصصان تصویر ضروری است.

هر دو فرمت بر پایه منحنی انتقال الکترواپتیکی Perceptual Quantizer یا PQ (استاندارد SMPTE ST 2084) عمل می‌کنند و قابلیت پوشش روشنایی تا ده هزار نیت را دارند. برخلاف HDR10 کلاسیک که تنها از متادیتای ایستا بهره می‌برد و یک منحنی tone mapping ثابت را برای کل محتوا اعمال می‌کند، هر دو استاندارد جدید از متادیتای پویا استفاده می‌کنند. این متادیتا به نمایشگر امکان می‌دهد پارامترهای روشنایی، کنتراست و رنگ را به‌صورت صحنه به صحنه یا حتی فریم به فریم تنظیم کند و در نتیجه از له شدن سایه‌ها یا از دست رفتن جزئیات هایلایت‌ها جلوگیری نماید.

علاوه بر این، HDR10+ Advanced از Intelligent Motion Smoothing پشتیبانی می‌کند. این متادیتا شدت پردازش حرکت را بر اساس نوع صحنه و ژانر محتوا تنظیم می‌کند تا judder کاهش یابد و در عین حال از ایجاد اثر مصنوعی soap-opera در محتوای سینمایی جلوگیری شود. قابلیت Genre-based Optimization نیز به نمایشگر اجازه می‌دهد پردازش تصویر را متناسب با نوع محتوا (ورزشی، درام، اکشن و غیره) بهینه‌سازی کند. در حوزه گیمینگ، پشتیبانی پیشرفته از cloud gaming همراه با تطبیق لحظه‌ای نسبت به نور محیط از نقاط قوت این استاندارد محسوب می‌شود. عمق رنگ اصلی آن ده بیت است و در مشخصات رسمی تا شانزده بیت نیز گسترش یافته است. فضای رنگ آن بر پایه BT.2020 کامل تعریف شده است. مهم‌ترین مزیت ساختاری HDR10+ Advanced، رایگان بودن آن است که هزینه لایسنس را حذف کرده و مسیر پذیرش را برای تولیدکنندگان تسهیل می‌کند.

در مقابل، Dolby Vision رویکردی اختصاصی و کنترل‌شده‌تر دارد. نسخه دوم این فرمت که با عنوان Dolby Vision 2 شناخته می‌شود، قابلیت‌هایی مانند Content Intelligence، Precision Black و Authentic Motion را به مجموعه امکانات قبلی افزوده است. برخلاف تمرکز نسبتاً خودکار و مبتنی بر هوش مصنوعی HDR10+ Advanced، دالبی ابزارهای mastering بسیار قدرتمندی در اختیار colorist ها و استودیوها قرار می‌دهد تا تنظیمات tone mapping را به‌ صورت دستی و با دقت بالا در سطح شات یا فریم تعریف کنند. این ویژگی باعث می‌شود خواست کارگردان بسیار دقیق تر توسط کالریست اجرا شود.

یکی از تمایزات فنی مهم Dolby Vision پشتیبانی از عمق رنگ تا دوازده بیت است. این قابلیت فضای رنگ بسیار وسیع‌تری ایجاد می‌کند و حاشیه امن بیشتری در برابر پدیده banding فراهم می‌سازد. هرچند در عمل بسیاری از محتواها و پنل‌های مصرفی همچنان در محدوده ده بیت کار می‌کنند، اما این ویژگی نظری، فرمت را برای نسل‌های آینده نمایشگرها آماده‌تر می‌کند. Dolby Vision همچنین از پروفایل‌های متعدد برای انواع مختلف نمایشگر پشتیبانی می‌کند و ارتباط دوطرفه‌ای میان محتوا و قابلیت‌های سخت‌افزاری دستگاه برقرار می‌سازد.

تفاوت بنیادین این دو فناوری در فلسفه طراحی نهفته است. HDR10+ Advanced بیشتر بر اتوماسیون، استخراج حداکثری توان سخت‌ افزار مدرن و سهولت پیاده‌سازی تکیه دارد. متادیتای آماری و الگوریتم‌های هوشمند نقش پررنگی در بهینه‌ سازی دارند و وابستگی به مداخله دستی خالق محتوا کمتر است. در مقابل، Dolby Vision بر کنترل خلاقانه و دقت بازتولید نیت کارگردان تأکید می‌کند و ابزارهای mastering پیشرفته‌تری در اختیار حرفه‌ای‌ها قرار می‌دهد.

از منظر مدیریت حرکت، HDR10+ Advanced با Intelligent Motion Smoothing رویکردی انعطاف‌پذیر و ژانرمحور ارائه می‌دهد، در حالی که Authentic Motion در Dolby Vision 2 کنترل مستقیم‌تری به سازنده محتوا می‌سپارد. در حوزه روشنایی نیز هر دو فرمت تا سقف نظری ده هزار نیت را پوشش می‌دهند، اما HDR10+ Advanced با تمرکز بر Enhanced Overall Brightness و local tone mapping برای پنل‌های بسیار روشن Mini-LED و فناوری‌های مشابه بهینه‌تر عمل می‌کند. Dolby Vision در دقت سایه‌ها و تطبیق با شرایط محیطی اغلب امتیاز بالاتری کسب می‌کند.

در نهایت کیفیت نهایی تصویر بیش از آنکه به خود فرمت وابسته باشد، به کیفیت پنل نمایشگر، قدرت پردازشگر تصویر، دقت mastering محتوا و پشتیبانی پلتفرم بستگی دارد. باید صبر کرد تا فرمت‌ها روی نسخه‌های خانگی اجرا شوند، سورس‌های پخش و نمایشگرها به‌روز شوند تا بشود نظر تخصصی داد.

موارد مرتبط:

مراحل اصلاح رنگ فیلم

مراحل اصلاح رنگ فیلم بخش دوم

MaxFALL و MaxCLL چیست؟

PQ EOTF چیست؟

Tone Mapping چیست؟

19 ساله شدیم...

توضیحات

دسته: اخبار

نوشته شده توسط بهرنگ برزین

20 شهریور 1386 تا 20 شهریور 1405

19 ساله شدیم...

فرکانس‌های اینفراسونیک

توضیحات

زیر مجموعه: تحلیل ها

دسته: بلندگو

نوشته شده توسط بهرنگ برزین

فرکانس‌های اینفراسونیک (Infrasonic) به امواج صوتی با فرکانس بسیار پایین‌تر از محدوده‌ی معمول شنوایی انسان، یعنی تقریباً زیر ۲۰ هرتز، گفته می‌شود. محدوده ای "بین ۳ تا ۱۰ هرتز" در این محدوده فرکانسی، ادراک انسان دیگر صدا را به شکل یک صدای مشخص و قابل تشخیص نمی شنود؛ در محدوده اینفراسونیک امواج صوتی به صورت فشار هوا و احساس فیزیکی در بدن تجربه می شود. به همین دلیل، این بخش از طیف فرکانسی در طراحی برخی سیستم‌های سینمایی و تجربه‌های لحطه ای اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند.

بازسازی دقیق فرکانس‌های بسیار پایین در یک محیط خانگی از دشوارترین بخش‌های مهندسی آکوستیک است. هرچه فرکانس پایین‌تر می‌رود، برای ایجاد سطح فشار صوتی قابل‌ توجه، به جابه‌ جایی بسیار بیشتری از هوا نیاز است. به همین دلیل، بلندگوهای خانگی اغلب در بازتولید فرکانس‌های بسیار پایین با محدودیت مواجه‌اند و عملکرد آن‌ها معمولاً در محدوده‌ای حدود 60 هرتز افت می‌کند.

برای تولید مؤثر محدوده فرکانسی اینفراسونیک به ساب‌ ووفرهای پرقدرت،کورس حرکتی مناسب درایور و همچنین طراحی آکوستیکی صحیح اتاق نیاز است.

در سیستم‌های سینمای خانگی، کانال LFE (Low-Frequency Effects) برای انتقال بخش مهمی از افکت‌ های فرکانس پایین طراحی شده است. نکته‌ی مهم این است که LFE را نباید صرفاً معادل «کانال اینفراسونیک» دانست. محدوده‌ی نامی LFE در استانداردهای سینمایی تا حدود 80 هرتز در نظر گرفته می‌شود و وجود اطلاعات بسیار پایین، مثلاً زیر ۲۰ هرتز، به میکس و مسترینگ اثر بستگی دارد. بنابراین این تصور که تمام محتوای LFE الزاماً شامل فرکانس‌های ۳ تا ۱۰ هرتز است، درست نیست.

یکی از مشکلات سیستم‌های صوتی معمولی این است که اگر یک سیستم نتواند فرکانس‌های بسیار پایین را بازتولید کند، بخشی از اطلاعات اصلی سیگنال حذف یا تضعیف می‌شود. با این حال، ممکن است به دلیل وجود هارمونیک‌ها و فرکانس‌های ناحیه LFE، همچنان احساس کنیم که بیس قدرتمند وجود دارد, اما الزاماً همان احساس فیزیکی و فشار پایین‌ فرکانس اینفراسونیک را تجربه نمی‌کنید.

تفاوت میان این دو تجربه در صحنه‌های سینمایی بسیار مهم است. یک انفجار، برخورد یک جسم عظیم یا حرکت یک سازه‌ی بزرگ تنها از طریق صدای قابل شنیدن تجربه نمی‌شود, بخش قابل توجهی از اندازه جرم و قدرت چنین رویدادهایی می‌تواند به انرژی موجود در محدوده‌ی فرکانس پایین وابسته باشد. هنگامی که سیستم صوتی و آکوستیک اتاق بتوانند این انرژی را به شکل کنترل‌ شده بازتولید کنند، تجربه‌ی تماشاگر از یک رویداد صرفاً شنیداری به تجربه‌ای شنیداری و فیزیکی نزدیک‌تر می‌شود.

در فرکانس‌های بسیار پایین، رابطه‌ی میان بلندگو و فضای اتاق نیز اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. طول موج یک فرکانس ۲۰ هرتزی حدود ۱۷ متر است و با کاهش فرکانس، طول موج باز هم افزایش پیدا می‌کند. بنابراین ابعاد اتاق، موقعیت ساب‌ووفرها، محل نشستن مخاطب و حتی نحوه‌ی کوپل‌ شدن سیستم با کف و دیوارها می‌توانند بر نتیجه تأثیر قابل توجهی داشته باشند. به همین دلیل، صرفاً استفاده از یک ساب‌ووفر قدرتمند تضمین نمی‌کند که فرکانس‌های محدوده اینفراسونیک را تجربه کنید.

 بنابراین تفاوت میان یک سیستم دارای بیس عمیق و سیستمی که واقعاً توانایی بازتولید فرکانس‌های بسیار پایین اینفراسونیک را دارد بسیار زیاد است. در صورت وجود محتوای ۳ تا ۱۰ هرتز در میکس، تنها سیستم‌هایی که توانایی بازتولید این محدوده را دارند می‌توانند بخش فیزیکی این انرژی را به‌ صورت فشار صوتی در بدن منتقل کنند, در حالی که سیستم‌ های استاندارد تنها هارمونیک‌ها و فرکانس های بسیار بالاتر اینفراسونیک را پخش می کنند.

سایکوآکوستیک: معماری توهم در صدا

توضیحات

دسته: آنچه باید بدانید

نوشته شده توسط بهرنگ برزین

سایکوآکوستیک (Psychoacoustics) یا روان‌شناسی صدا، دانش بررسی درک ذهنی انسان از امواج صوتی است. به زبان ساده، آکوستیک به فیزیک خود صدا که شامل موج، فرکانس و دامنه است می‌پردازد، اما سایکوآکوستیک بررسی می‌کند که مغز و سیستم شنوایی ما چگونه این پدیده فیزیکی را تفسیر و درک می‌کند.

اثر پوشش شنوایی (Auditory Masking) زمانی که دو صدا هم‌فرکانس یا نزدیک به هم باشند، صدای قوی‌تر (بلندتر) صدای ضعیف‌تر را محو یا «ماسک» می‌کند. مهندسان صدا در میکس از اکولایزر استفاده می‌کنند تا فرکانس‌های تداخلی را پاکسازی کنند و اجازه دهند هر صدا یا وضوح طبیغی خود شنیده شود.

 بلندی صدا به صورت ذهنی در گوش انسان حساسیت یکسانی به همه فرکانس‌ها ندارد (ما فرکانس‌های میانی یعنی محدوده صدای انسان را بسیار بهتر از فرکانس‌های خیلی بم یا خیلی زیر می‌شنویم) مهندسان صدا در مرحله مسترینگ از این اصول استفاده می‌کنند تا صدا در ولوم‌های مختلف، بالانس و قدرتمند به نظر برسد.

وقتی در صندلی سینما یا یک سیستم رفرنس سینمایی خانگی می‌نشینید و هلی‌کوپتری را حس می‌کنید که از پشت سرتان پرواز می‌کند و به سمت جلو می‌رود، سیستم صوتی در حال جابه‌جا کردن فیزیکی اسپیکرها نیست؛ بلکه مهندسان صدا با استفاده از قوانین سایکو آکوستیک در حال هک کردن سیستم ادراکی مغز شما هستند.

در طراحی صدا برای سینما، هدف فقط بازپخش صدا نیست، بلکه خلق توهم فضا و واقعیت است. 

در دنیای واقعی، ما صداها را به صورت کاملاً محیطی و در تمام زوایا می‌شنویم، اما در سینما یا استودیو، تعداد کانال‌های صوتی و مکان اسپیکرها محدود است. برای حل این چالش، سایکو آکوستیک از فرمول‌های شبیه‌ سازی آناتومیک استفاده می‌کند. وقتی صدایی در یک سمت شما تولید می‌شود، قبل از رسیدن به گوش مخالف، باید از روی چگالی استخوان سر، لاله گوش و شانه‌های شما عبور کند. این موانع فیزیکی باعث تغییر در فاز، ایجاد تأخیر زمانی و کاهش شدت فرکانس‌های بالا در گوش دورتر می‌شوند.

 الگوریتم‌های آبجکت‌ فرمت های مدرن صوتی, مانند دالبی اتمس و دی‌تی‌اس‌ ایکس از این فیلترهای آناتومیک شبیه‌ سازی‌ شده استفاده می‌کنند.

جهت‌ دهی صوتی در این سیستم‌ها صرفاً کم و زیاد کردن صدا بین بلندگوها نیست؛ بلکه پردازنده صدا، فرکانس و فاز سیگنال را به گونه‌ای تغییر می‌دهد که مغز تصور می‌کند صدا از بالا، عقب یا اعماق تصویر می‌آید، حتی اگر در آن نقطه اسپیکری وجود نداشته باشد.

یکی از حیاتی‌ترین قوانین در میکس سینمایی و کالیبراسیون سیستم‌های صوتی، اثر پیشتازی است. طبق این قانون، اگر دو صدای همسان و با فاصله میکروثانیه از دو جهت مختلف به گوش برسند، مغز هر دو صدا را یکپارچه کرده و جهت صدا را بر اساس اولین صدایی که به گوش رسیده تعیین می‌کند.

پردازنده‌های سینمایی با اعمال هم‌ راستایی زمانی، کاری می‌کنند که موج صوتیی کانال اصلی جلو، همیشه کمی زودتر از اسپیکرهای جانبی به گوش برسد. با این تکنیک، دیالوگ‌ها و صداهای اصلی همیشه به پرده سینما و نمایشگر خانگی جوش می‌خورند، در حالی که اسپیکرهای جانبی فقط حس محیط را تقویت می‌کنند.

منحنی‌های هم‌شنوایی و جادوی فرکانس‌های پایین

یکی از دلایلی که در سیستم‌های سینمایی از کانال مجزا و اختصاصی برای ساب‌ووفر استفاده می‌شود، ساختار درک فرکانسی گوش انسان است.

طبق منحنی‌های ادراک شنوایی، گوش ما در فرکانس‌های بسیار پایین و عمیق به شدت کم‌شنواست و مهم‌تر از آن، توانایی جهت‌یابی خود را در این محدوده از دست می‌دهد. این یعنی مغز به تنهایی نمی‌تواند تشخیص دهد بیس‌ های بسیار عمیق از کدام سمت اتاق می‌آیند.

مهندسان صدا از این ضعف سیستم شنوایی به عنوان یک فرصت استفاده کردند. تا تمام فرکانس‌های عمیقِ صداهای انفجار، برخوردها و تعلیق‌های سینمایی از کانال‌ های اصلی فیلتر شده به ساب‌ووفرها منتقل شوند. از آنجا که این صداها در مغز ما جهت ندارند، شما ساب‌ووفرها را هر جای اتاق که بگذارید، حجم صوتی آن را متصل به کل فضا و تصویر روی پرده حس خواهید کرد. و تنها شدت و جنس صدا تغییر خواهد کرد.

ماسک کردن زمان و فرکانس در میکس اکشن

در یک سکانس شلوغ سینمایی، صدها لایه صوتی شامل دیالوگ، موسیقی متن، صدای باد، شلیک و انفجار وجود دارد. اگر همه این صداها بدون برنامه پخش شوند، پدیده ماسک صوتی رخ می‌دهد و صداها تبدیل به یک نویز آزاردهنده و نامفهوم می‌شوند.

مهندسین میکس صدا با استفاده از اکولایزرهای پویا، در محدوده فرکانسی که وضوح صدای انسان در آن قرار دارد، یک چاله فرکانسی در موسیقی و افکت‌ها ایجاد می‌کند. با این کار، دیالوگ‌ها بدون نیاز به بلندتر شدن، کاملاً واضح شنیده می‌شوند؛ چرا که فرکانس‌های مزاحمِ دیگر محو شده‌اند.

پس از یک انفجار مهیب، سیستم شنوایی انسان برای یک لحظه کوتاه دچار افت حساسیت موقت می‌شود. مهندسین صدا با آگاهی از سایکو آکوستیک بلافاصله بعد از یک اقکت صوتی سنگین با فرکانس پایین, شدت صداهای میانی و بالا را کم می‌کنند تا فضای میکس خلوت شده و گوش تماشاچی دچار خستگی صوتی نشود.

در نهایت، می‌توان گفت سایکوآکوستیک چیزی جز مهندسی خطای دید برای گوش نیست. جادویی که در آن، فرمت‌های مدرن صوتی با ترکیب فیزیک صدا و روان‌ شناسیی شنیداری، دیوارهای محدودکننده سالن سینما یا اتاق شما را فرو می‌ریزند. درک این اصول به ما ثابت می‌کند که کیفیت واقعی یک شاهکار صوتی، در تعداد بلندگوها یا بلندی صدا خلاصه نمی‌شود, بلکه در هماهنگیِ بی‌نقص و میلی‌ ثانیه‌ایی پالس‌های صوتی با کدهای مخفی مغز و سیستم شنوایی انسان تعریف می‌شود. جایی که تکنولوژی و ادراک دست در دست هم می‌دهند تا شما نه تنها صدا را بشنوید، بلکه در اعماق واقعیتت آن زندگی کنید.

Kaleidescape Strato K

توضیحات

دسته: اخبار

نوشته شده توسط بهرنگ برزین

همانطور که می‌دانید، Kaleidescape استریم‌ پلیر مورد علاقه و استفاده من است؛ به همین خاطر انتشار اخبار جدید از این برند همیشه برایم مهم بوده است. حالا شرکت Kaleidescape بار دیگر مرزهای کیفیت تصویر را تغییر داده است. این کمپانی با معرفی پرچم‌دار جدید خود یعنی Strato K، رسماً عصر جدیدی را در صنعت سرگرمی‌های خانگی آغاز کرده است. Strato K اولین سیستم (استریم‌پلیِر) تحت شبکه در جهان است که به طور واقعی و (Native) از پخش محتوای 8K پشتیبانی می‌کند.

این دستگاه فراتر از سرویس‌های استریم معمولی بازار مانند نتفلیکس یا اپل‌تی‌وی عمل می‌کند. برخلاف پلتفرم‌های رایج که تصاویر را به شدت فشرده می‌کنند، سیستم Kaleidescape فیلم‌ها را با کیفیت مرجع استودیویی (Bit-for-Bit) مستقیماً روی حافظه داخلی دانلود و پخش می‌کند تا کوچک‌ترین افتی در تصویر ایجاد نشود.

دستگاه Strato K اولین پخش‌کننده فیلم در دنیاست که موفق به دریافت گواهینامه رسمی از انجمن 8K Association شده است. این دستگاه از درگاه HDMI 2.1 با توان پردازشی فوق‌العاده بالا، قادر است محتوای واقعی 8K را با فرمت HDR10 و با نرخ فریم‌های ۲۴، ۲۵ و ۳۰ فریم بر ثانیه به نمایش بگذارد. این یعنی وضوحی ۴ برابر بیشتر از فرمت 4K و کیفیتی که تا پیش از این تنها در استودیوهای هالیوود قابل لمس بود.

شرکت Kaleidescape به خوبی می‌داند که هنوز بسیاری از کاربران به پزوژکتورهای بسیار گران قیمت 8K مجهز نشده‌اند. به همین دلیل، از قدرت پردازشگر این دستگاه برای معرفی یک فرمت انقلابی و انحصاری به نام 4K Cinematic استفاده کرده است.

در فرمت‌های معمولی 4K (حتی در بلوری‌ها)، اطلاعات رنگی فشرده می‌شوند (فرمت 4:2:0). اما فرمت 4K Cinematic در دستگاه Strato K، فیلم‌ها را با کروما کامل 4:4:4  و بیت‌ ریت‌ های بسیار بالا (میانگین 100 مگابیت بر ثانیه) ارائه می‌دهد. این ویژگی باعث می‌شود که حتی روی یک پروژکتور یا تلویزیون 4K معمولی، تصاویر به مراتب غنی‌تر، دقیق‌تر و با عمق رنگی بی‌نظیری دیده شوند.

پشتیبانی از قرمت های صوتی Dolby Atmos و DTS:X نیز از بدیهیات این دستگاه است.

تایلو استنسبری (Tayloe Stansbury) مدیرعامل Kaleidescape در بیانیه خود گفت: Strato K باکیفیت‌ ترین پخش‌کننده فیلم در جهان است. این دستگاه عاشقان سینما را با جزئیات شفاف‌تر، رنگ‌های واقعی‌تر و نمایشی طبیعی‌تر، بیش از هر زمان دیگری به ایده و هدف اصلی فیلم‌ سازان نزدیک می‌کند.

مطالب مرتیط:

نگاهی اجمالی به Kaleidescape

Kaleidescape ورژن 2K